Sinterklaas

Sophie van OmmerenNanny BlogPlaats een Reactie

We zitten alweer in november en de reclames voor het Sinterklaasjournaal komen regelmatig voorbij. Het vuurtje voor de Goedheiligman wordt aangewakkerd en bij de meeste kinderen is er niet veel voor nodig. Zo ook bij mij thuis, waar zonen 1 en 2 reikhalzend uitkijken naar maandag wanneer Dieuwertje weer op de tv zal verschijnen en ze kunnen zien (of niet?) dat de pakjesboot onderweg is naar Nederland. Want laten we wel wezen, hoe de pieten eruit zien maakt voor kinderen helemaal niks uit. Dat er 1 keer in het jaar een meneer met baard en rood pak een hele boot volstouwt met cadeautjes en regelrecht hierheen koerst is veel belangrijker. Ze zijn dan ook het hele jaar poeslief geweest dus geen enkele twijfel hier of er überhaupt wel cadeautjes komen. De roe is al lang verleden tijd, en als we die takkenbos wel eens aanhalen kijken ze ons meewarig aan. Nog nooit vonden zij zoiets in hun schoen. Dus “why worry”.

 

Het Sinterklaasfeest is al lang een feest waarbij kinderen onbezorgd genieten van gezelligheid en cadeautjes. Piet doet een beetje gek en Sinterklaas vertelt wat hij allemaal over je gehoord heeft, en in de meeste gevallen is dat allemaal hartstikke positief. Zwemdiploma gehaald, door naar groep 3, leest al best lekker en maakt van die leuke grappen.

Sinterklaas 2017 nanny blog Gortz and Crown

op het dak zaten en door mijn raam naar binnen keken of ik duimde. Ik lag dan in bed met mijn vingers om mijn duim heen zodat ik hem maar niet in mijn mond zou steken. Als ik

‘s ochtends wakker werd met mijn duim in mijn mond, maakte ik me ontzettend veel zorgen over dat ze dat gezien zouden hebben. En ja hoor, tegen 5 december moest ik bij Sinterklaas komen en hij begon er altijd over. Huilend en trillend heb ik voor hem gestaan, mijn moeder hield mijn hand vast. Er is een foto van, het ontzag (en ook de angst) staat op mijn gezicht. Natuurlijk kreeg ook ik cadeautjes maar wel met de belofte dat als Sinterklaas het jaar erna terug zou komen, hij nooit meer mijn duim in mijn mond zou zien! Iets wat ik echt heel moeilijk kon beloven maar de gedachte van “daar heb ik een jaar de tijd voor” stemde me wat rustiger.

 

In deze tijd is het “not done” om je kinderen bang te maken voor Sint of opvoedkundige struggles via hem te laten lopen. We zien onze kinderen graag blij en doen er alles aan om ze gelukkig te maken. We willen ze voor teleurstellingen behoeden, ze opvangen als ze vallen en ieder ongemak uit hun leventjes bannen. En dus is ook Sinterklaas anno 2017 veranderd van een strenge maar goede man, naar een lieverd die grapjes maakt en je prijst om van alles.

 

Er zijn verschillende tegengeluiden te horen over deze nieuwe opvoedingsstijl. Kinderen leren op deze manier niet met tegenslag om gaan, ze raken in de war als iets niet lukt, vinden het moeilijker om oplossingen te zoeken voor problemen. Ze blijven langer afhankelijk van hun ouders, leren niet om door te zetten en ergens vol passie voor te gaan.

 

Logisch klinkt dat wel, als je bovenstaande bekijkt. Opgroeien is ook leren, en beter jong geleerd dan oud gedaan, klinkt het wijze spreekwoord. Dus is het beter om de kinderen toch af en toe te wijzen op wat minder goed gaat? En in plaats van ze tegen te houden als je een misser voorziet, ze die te laten ervaren als leermoment?

 

Ik ga zelf voor de gulden middenweg. Natuurlijk wil ik blije snoetjes zien, en sta ik vast weer met een brok in mijn keel aan de kade waar de pakjesboot aanmeert. Het “vol verwachting klopt ons hart” ervaar je daar zo letterlijk, dat wil je voor geen goud missen.

 

Maar toch ga ik Sinterklaas ook wel even influisteren dat nummer 1 best wat liever mag doen tegen nummer 2. En dat nummer 2 nu toch eens moet proberen om een hele dag naar school te gaan. Gewoon, een paar kleine dingetjes, die bijschaving verlangen. Om daarna precies te krijgen wat er op je verlanglijstje staat. Kan slechter, toch?

 

 

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *