Regels en wensen

Sophie van OmmerenNanny BlogPlaats een Reactie

In verwachting

Regels en wensen nannyblog GortzandCrownAls je samen een baby verwacht heb je meestal allerlei wensen en dromen voor je kleintje. Bij de eerste aanblik van dat wonder zien we graag signalen daarvan. Zo vielen bij mijn oudste zoon zijn lange vingers op na de geboorte en er werd dan ook vaak gezegd, dat wordt een pianist! Omdat mijn vader niet onverdienstelijk piano speelde en ik er dus mee opgegroeid ben, wilde ik dat maar al te graag geloven.

In een rap tempo worden de kleintjes dan wat groter en begint het opvoeden. Het meeste doe je “uit de losse pols” en “zoals je zelf bent opgevoed”. De cliches worden waar en je hoort jezelf zinnen uitkramen die je vroeger ook zelf hoorde. Het “voor hun eigen bestwil” steekt wat vaker de kop op en zo kabbelt dat opvoedende leven best een hele tijd door.

In vroegere tijden

Bij mijn vriendinnetje thuis mochten wij als kinderen vroeger niet praten aan tafel, dat was alleen voor de volwassenen. Reuze streng vond ik dat en ik kon me er ook nooit heel goed aan houden. Er plopte altijd wel iets op in mijn hoofd om toch te vertellen en eer ik dan begonnen was bedacht ik me: oh nee, dat mag niet. Ze hadden heel lekker eten maar toch at ik liever thuis, waar mijn vader zwijgend zijn brood at tussen 4 kakelende dochters en zijn vrouw. Hij grinnikte wat om onze verhalen, deelde wat kusjes uit en verdween snel weer naar zijn werk.

Jouw huis, mijn regels

Afgelopen zondag zaten mijn vriend en ik wat lui televisie te kijken, toen we langs het programma “jouw huis, mijn regels” zappten. Daarin werden uiteraard 2 heel verschillende gezinnen geportretteerd en wisselden de ouders (met de jongste kinderen) van huis en (grootste) kinderen. De eerste helft van het verblijf ging alles door zoals de kinderen gewend waren, de tweede helft kwamen de touwtjes in handen van het gewisselde ouderpaar.

We zagen een streng gereformeerd gezin met 6 kinderen, waarbij de nadruk lag op zelfstandigheid en ontwikkeling. Er was geen televisie in huis en de kinderen brachten hun vrije tijd door met studeren en musiceren. We zagen een gezin met 5 kinderen, waarbij alles in het teken stond van “het geluk van de kinderen”. De ouderslaapkamer was een ballenbak geworden en daarom sliepen de ouders in de woonkamer. De kinderen mochten gamen of “op hun telefoon” tot ze een ons wogen. ’s Avonds ging vaak de beamer aan, om onder het genot van een chippie of fastfood samen een film te kijken.

Het lag er natuurlijk duimendik bovenop dat de opvoedstijlen ver van elkaar af stonden maar toch raakte het me. In gezin 1 regelden de kinderen zelf de lunch (“iemand een gebakken eitje? Riep de jongen van een jaar of negen. Om vervolgens een heerlijk uitziend omeletje op tafel te zetten, afgetopt met tomaatjes en kaas). In gezin 2 zaten de kinderen mokkend aan hun huiswerk in de keuken maar toen de wisselvader daar begon te koken, kregen ze wel zin in iets en toonden ze veel interesse in het bereiden van de maaltijd. Ook bij het musiceren zag je zowel bij de wisselouders als bij de kinderen die er minder mee in aanraking kwamen, een grote belangstelling tevoorschijn komen. In gezin 1 was het even wennen toen de kinderen hun huiswerk niet hoefden te gaan maken maar een hele dag “leuke” dingen gingen doen zoals sumo voetbal en fastfood eten. Ook zij hadden veel plezier.

Eenmaal weer in hun eigen huis gaven beide ouderparen aan het heel interessant gevonden te hebben om in de andere keuken te kijken maar heel graag bij hun eigen stijl bleven. Ouders 1 vonden dat er te weinig aandacht uitging naar de ontwikkeling en ouders 2 vonden het zielig voor de kinderen dat ze zoveel moesten. “ze kunnen maar 1 keer kind zijn”.

Reality check

Voor mij (en ons) was het wel even een reality check. Natuurlijk wil ik ook wel zo’n leuk jongetje dat vraagt of er iemand zin heeft in een eitje maar dan zal ik ze misschien toch wat meer moeten betrekken in de keuken en vooral ook de zooi voor lief nemen. Ze gaan natuurlijk niet in één keer geruisloos en zeer schoon eieren staan bakken. Ook denken wij al lang over de muziekschool voor onze oudste zoon. Meer omdat wij dat zelf erg leuk vinden en vooral zien wat voor voordelen hij er later van zal kunnen hebben maar om nu te zeggen dat meneer zelf staat te springen, nee. Proeflesjes vindt hij best leuk maar echt gemotiveerd is hij niet en dat zal toch wel betekenen dat het “aanslingeren” vanuit ons moet komen.

Het programma inspireerde me ook , om onze eigen “regels” eens onder de loep te nemen. (“welke regels, zei mijn vriend, ze weten dat ze bij jou meer mogen dan bij mij”). We hebben een tijdje de regel “pas na 17.00u op de Ipad” gehad maar die is er uit gesleten. Nu denk ik vaak, ach, ze zitten er helemaal niet zo vaak op, want zoveel tijd hebben ze niet naast school en spelen met vriendjes. Ik sleep ze iedere dag naar buiten, weer of geen weer, voor die frisse neus. Dus dat compenseert toch ook wel? Ze zitten netjes aan tafel, ik hamer op de manieren, ze brengen hun bord naar de keuken maar daar houdt het qua klusjes wel op.

Regels vragen om discipline en dan niet direct van de kinderen zelf. Als zij niet anders gewend zijn en de regel “ a way of living” is geworden, dan is het simpel.  Soms vraagt dit om een investering van de ouders of verzorgers. Als je graag ziet dat de kinderen zich in een bepaalde richting vormen, dan zul je daar zelf hard voor moeten werken en last but not least, die wens goed voorleven. Zoals de vader uit gezin 1, die is zelf musicus en geeft het dus als vanzelf aan zijn kinderen mee.

Laatst dacht ik weer aan die etentjes vroeger, bij mijn vriendinnetje. Ik zat aan tafel met mijn zoons en ze waren met vanalles bezig, behalve met hun eten. Ze kletsten honderduit, en ruzieden over wie wie was in de Ninjago wereld. “ Ik ben Lloyd!” riep de een, “ nee IK ben Lloyd” riep de ander.  “ Jij was gisteren al Lloyd en toen heb je de slechteriken toch doorgelaten, IK ben Lloyd!” Gehuil, gedoe en uit woede smeet zoon 2 alles voor zich op tafel aan de kant. Op de vloer dus. Mijn netgedweilde vloer. Opeens snapte ik de ouders van mijn vriendin maar al te goed!

Een opvoed-APK is altijd een goed idee. In de Nanny Academy kunnen onze nannies binnenkort een leidraad downloaden, die kan dienen tot een constructief gesprek over opvoeden en de (gezamenlijke) aanpak hiervan.

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *