Op avontuur – deel 1

Sophie van OmmerenNanny BlogPlaats een Reactie

Statue of Liberty New York, Nanny blog Gortz and CrownEr wordt ons regelmatig gevraagd aan welke voorwaarden een goede nanny moet voldoen. Naast uitstekende pedagogische kwaliteiten noemen wij altijd eigenschappen als flexibeliliteit, organisatietalent, sensitief en discreet. Een noemer die we niet zo vaak gebruiken maar die ook ter zake doet is: avontuurlijk.

“Avontuurlijk” kun je natuurlijk op veel manieren interpreteren. We hopen dat al onze nannies de eigenschap bezitten om “met kinderen op avontuur te gaan”. Daar heb je niet veel voor nodig buiten natuurlijk die ene eigenschap. Meekijken door de ogen van een kind, het volgen in zijn of haar tempo maar ook in de gedachten. Hoe leuk is het om na school eens een andere route naar huis te nemen en zien waar je uit komt? Wat zien kinderen eigenlijk op straat? En wat ervaren ze op die weg?

Naast bovengenoemd “basisprincipe” voor nannies, bedoelen we met avontuurlijk ook nog iets anders. Namelijk; het avontuur voor jezelf als nanny opzoeken. Het nanny-vak heeft naast voordelen zoals vrijheid, zelfstandigheid en flexibele uren vaak nog een andere mooie bijkomstigheid; je kunt tijdens werktijd veel van de wereld zien als je wilt.

Natuurlijk is met een gezin mee reizen heel anders dan dat je dat alleen of met vrienden doet maar ik vond het altijd een groot avontuur. Het begint natuurlijk al bij het voorbereiden van de reis. Als nanny heb je hele andere schema’s in je hoofd en probeer je de reistijden zo veel mogelijk af te stemmen op het ritme van de kinderen. In het vliegtuig ben je al bezig met het omschakelen naar een andere tijdszone en probeer je de kinderen hier zo goed mogelijk in mee te nemen. Er is vaak niet veel tijd om uit te rusten op plek van bestemming dus aan de nanny de schone taak om te zorgen dat de kinderen er fit tegen aan kunnen. Drukke schema’s, familiebezoeken, bezichtigingen en een ander klimaat zorgen voor veel indrukken bij de kleintjes. Dat je als nanny een van de constante factoren in hun leven bent, betekent dat jij tussen alle bezigheden door kunt zorgen voor hun rust en ritme. Iets wat vaak zeer gewaardeerd wordt door alle medereizigers!

Ik was regelmatig een aantal dagen vrij als we op een andere bestemming waren. Zo ben ik eens afgezet bij een van de stadspoorten van Florence en er 4 dagen later weer opgehaald. Heerlijk om even uit de drukte van het jonge gezin te zijn, al voelde het ook wel erg onwennig dat ik mijn handen tijdens het reizen vrij had. Ik was zo gewend aan die kleine kinderhandjes in de mijne, dat ik in de eerste tijd regelmatig als vanzelf mijn hand uitstak alleen haakte er niemand in.

Het feit dat je tijdens je vrije reistijd meestal alleen bent is wel even een hobbel. Ik was altijd gewend aan veel mensen om me heen en opeens was ik dan echt helemaal only the lonely in een grote stad. Ik had gelukkig al helemaal bedacht wat ik er ging doen, in de tijd dat de kinderen ’s avonds sliepen had ik alle tijd gehad om dit goed voor te bereiden. Dus op naar het centrum om me te vergapen aan al het moois wat Florence te bieden had. Het Uffizi museum deed ik in alle vroegte de volgende ochtend, het kinderritme zat er nog helemaal in en daar besloot ik gebruik van te maken. Handig dat ik met niemand rekening hoefde te houden en dus helemaal mijn eigen plan kon trekken! De eerste keer alleen op een terras kan ik me ook nog goed herinneren. Nog zoiets wat je niet gewend bent. Maar stiekem was het heel fijn om zelf eens rustig te kunnen eten, zonder bezig te zijn met kinderen, tafelmanieren, omgevallen bekers and so on.

In werktijd door New York struinen is toch ook echt geen straf. Het was dan weliswaar met drie kinderen in mijn kielzog maar er is zo veel te zien en te doen, dat iedere dag echt weer een feestje was. Ik had alle vrijheid om te gaan doen met de kinderen wat ik wilde en al snel hielden we als volleerde citizens een taxi aan, waar de twee oudsten dan als hazen in sprongen en door schoven zodat we binnen een minuut onderweg waren. Het is ongelooflijk hoe snel kinderen dat soort dingen door hebben en zich gedragen alsof ze nooit anders hebben gedaan.

Natuurlijk gebeuren er ook genoeg dingen waar je van te voren geen rekening mee gehouden hebt. Ik moest ooit alleen terug reizen vanuit Barcelona met een kleuter, peuter en baby. We waren op bezoek bij hun grootouders en grootmoeder beweerde dat we nog alle tijd hadden om op het vliegveld te raken. Ik vond het al krap worden maar zij woonden er permanent en brachten ongeveer wekelijks mensen naar het vliegveld, dus tja.

Je voelt hem al, er was een omleiding en opeens hadden we enorme stress om de vlucht nog te kunnen halen. Grootvader en ik renden naar binnen, hij gooide de (weinige) bagage over de incheckbalie en ik zette de sprint in met de twee kinderen en de baby in de buggy.

Benieuwd hoe dit afliep? Lees dan over twee weken het tweede deel van dit blog

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *