Ontwikkeling van het kind door het zelf ervaren

Sophie van OmmerenNanny BlogPlaats een Reactie

Ontwikkeling kind door ervarenMijn jongste zoon is van een ander kaliber. Waar zijn broertjes braaf hun mondje open deden als de lepel er aan kwam (en dat het allerliefst nog steeds doen, “pleaaaaaase mama wil jij het doen?”), is onze zoon van 17 maanden vastbesloten alles zelf te doen. Zo ook eten.

Hij doet dit ook al best aardig en waar ik vroeger erg op mn frisse vloeren en schone tafels was, zie ik nu vooral zijn behoefte om te ontdekken. Hoe werkt die lepel nu precies, wat gebeurt er als je hem op zijn kop houdt? Kun je ook je vork in yoghurt doen en hoe gaat dat dan als je hem naar je mond brengt (best prima bleek, meneer had er een enorme klus aan om al die yoghurt in zijn mond te krijgen maar bleef rustig door gaan en was zo dus heel lang geconcentreerd bezig). Soms denk ik dat ik zijn broers toch iets onthouden heb, als ik hem zo bezig zie. Hij prikt, tuurt, likt, laat uit zijn mond lopen, haalt het dan weer net op tijd met zijn vinger van zijn kin en stopt die dan weer terug in zijn mond. Waar hij een paar maanden terug “ boontjes” als middle name had, gooit hij die nu met een zeer triomfantelijke snuit op de vloer. Die schone vloer (alweer!) ja.

Ontwikkeling van het kind door het zelf ervaren

Ervaren is een van de vijf pijlers voor een goede ontwikkeling. Naast ontdekken, uitproberen, herhalen en vaardig worden door inzicht te krijgen. Dit alles is mijn zoon volop aan het doen in bovenstaande situatie. Officieel eet hij natuurlijk maar dit leert hij het beste door volop te ervaren hoe dat nu eigenlijk gaat. Spelend, uiteraard maar wel een spel met een zeer belangrijk doel. Over een paar jaar weet hij precies dat hij de yoghurt gemakkelijker eet met een lepel.

Als je dit breder trekt, kom je tot een mooie kapstok voor goed spel en spelen. Voor onze nannies, (maar eigenlijk voor iedereen) een hele handige “ tool” om te zien of je de kinderen die je onder je hoede hebt, alles biedt wat ze aan verschillende soorten spel en dus verschillende gebieden van ontwikkeling, nodig hebben.

Mevrouw Marianne de Valck ontwikkelde de “ speel schijf van vijf”. Die houdt het volgende in:

  • Motorisch spel; van verfijnde pincetgreep tot klauteren en klimmen, als je maar beweegt word je er steeds beter in!
  • Constructief spel; denk aan lego, een kasteel bouwen van blokken of van papier maar ook puzzelen valt hieronder. Werken naar een oplossing maakt dat je daar beter over gaat nadenken. Soms zijn er meerdere oplossingen mogelijk, hoe uitdagend is dat!
  • Creatief spel; dansen, muziek maken maar ook bijvoorbeeld verven of kleien valt hieronder. Creëren en doen!
  • Cognitief spel; onderzoekend te werk gaan, bijvoorbeeld informatie opzoeken, iets bekijken onder een microscoop, schatten hoeveel water er in een glas kan.
  • Sociaal spel; alles wat het spelen met leeftijdsgenootjes of andere mensen behelst; het leren van sociale regels. Ook bijvoorbeeld gezelschapsspelletjes.

Als je zorgt dat je deze schijf van vijf in acht neemt en dus zorgt dat de kinderen tot al deze vormen van spelen komen, zit je goed met het volgen en stimuleren van hun ontwikkeling. Daarbij zijn nog 2 kanttekeningen:

  • Geen spel is compleet zonder risico. Van het nemen van een risico, eerst onbewust maar steeds vaker bewust, leren kinderen enorm veel.
  • Probeer zo veel mogelijk “ open” materiaal aan te bieden. Mariannes eigen voorbeeld is heel treffend; als je een kind een schommel geeft zal het gaan schommelen. Maar wat gebeurt er als je het een touw geeft? Dat kunnen ze om een tak heen vastmaken om eraan te gaan slingeren maar ze kunnen er ook iets heel anders mee gaan doen. Iets wat ze ZELF bedacht hebben.

Lastig? Nee hoor want kinderen zijn van nature zo nieuwsgierig, dat ze al veel soorten spel combineren en benutten. Je hoeft er als nanny soms maar eventjes van een afstandje naar te kijken en de verschillende spelmogelijkheden te herkennen.

Het de kans geven, dat ook. Want soms past het ontdekken niet helemaal in je eigen tijdschema. En moet je jezelf inhouden om het kind te vragen door te lopen, als hij of zij net bukt om iets van de grond te pakken onderweg (ook nog eens vies natuurlijk).

Daar komen we weer terug bij ons jongste mannetje. Volop bezig met wat je allemaal nog meer met een vork kan doen. Staat om de vijf meter stil om iets te bekijken of draait zich gewoon om en wandelt weer een eind terug. Rende afgelopen weekend zó de zee in. Besluit te gaan liggen als hij in een modderplas stapt, eet krijtjes van zijn broers op, stopt schroeven in zijn mond. Ik grijp in wanneer het moet maar laat hem ook gaan als het kan. Omdat dat zo belangrijk voor hem is!

PS: met de twee broers is het helemaal goed gekomen hoor! Ze zijn nooit heel kliederig geweest, raakten het eerste jaar op de speelzaal echt geen kwast of klei aan maar die schade zijn ze langzaam maar zeker aan het inhalen!

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *