Moppers

Erwin van LunNanny Blog5 Comments

geschreven door nanny Yvonne

Emma (3,5 jr.), voor de laatste keer: opruimen! Ik hoor het mezelf zeggen terwijl ik aan het koken ben. Emma is boos en gepikeerd. Omdat ik vind dat zij haar eigen spullen op moet ruimen en zij niet, dat moet ik maar doen volgens haar. Ze is zo boos dat ze besluit om in haar broek te plassen, twee stappen bij het toilet vandaan.

Ik tel tot 10 en wend me tot haar: ‘Zo Emma, ben je klaar? Dan mag je nu de plas én je speelgoed even gaan opruimen.’

Emma ontdekte dat ik bij mijn standpunt bleef en daar kwam de driftbui. Dit is het moment dat ik alles los laat en me op haar concentreer. Een driftbui kan plotseling ontstaan maar vaker is het een manier om alle opgekropte spanning, emoties en indrukken ineens te ontladen.

Natuurlijk had ik ervoor kunnen kiezen om Emma een time-out te geven na het plasincident maar wat zouden we daaraan gehad hebben? Emma’s zichtbare verzet en verdriet zouden dan wel weg zijn maar wat gebeurt er van binnen?

Tijdens zo’n driftbui wordt een kind overspoeld door emoties die te groot zijn om te handelen. Met een time-out zou ik haar de boodschap geven dat ze er, met al haar gedachten en emoties -op dat moment- niet mag zijn. Doet dat recht aan haar behoeften? Ik denk het niet.

Aanwezig zijn
Dus kies ik voor een time-in. In kleermakerszit ga bij haar in de buurt op de grond zitten. Een handdoek ligt naast me. Ze huilt, schreeuwt, schopt in mijn richting en zegt dat ik weg moet gaan. Ik blijf zitten en observeer mijn omgeving met zachte ogen. Ik waak ervoor om me op haarzelf te focussen. Ze houdt mij in de gaten en zoekt af en toe voorzichtig oogcontact, om vervolgens snel weg te kijken. Dan voel ik dat het moment is aangebroken om iets dichterbij haar te gaan zitten. Ik zeg niets, ben er alleen maar. Ze schuift weg, ze zoekt oogcontact en kijkt weg. Haar energie wordt minder krachtig, zachter, haar weerstand minder fel. Ik kijk haar aan en vraag zacht of ze bij me komt zitten. Ze schuift bij me weg, schud haar hoofd en kruipt desondanks naar me toe. Ik trek haar natte broek uit en wikkel haar in de handdoek zodat ze op schoot kan komen zitten. Ik wieg haar zachtjes heen en weer. Het snikken houdt op en ze ontspant. Ze is gezien. Nu is er ruimte om te praten.

We praten over het opruimen van spullen, het waarom en wanneer. Ik stel voor om droge kleren aan te gaan trekken en daarna de plas en het speelgoed even op te gaan ruimen. Ik ben niet alleen een voorstander van de time-in maar ook van oorzaak-gevolg handelen en zelfredzaamheid. Daarom geef ik haar wat papier zodat ze de plas zelf op kan ruimen. Handen wassen en dan verder met het speelgoed.

 

Door deze aanpak heb ik het vertrouwen tussen ons versterkt zonder daarbij concessies te doen aan mijn opruimvraag. Ik heb oog gehad voor de belangrijkste basisbehoeftes van kinderen als sociale wezens. Emma mocht er zijn, ze is gezien en gehoord in een warme, veilige omgeving.

Time-out
Voorstanders van een time-out zien het als een adequate opvoedstrategie; kinderen krijgen de ruimte om in een prikkelvrije omgeving met behulp van zelfcontrole ongewenst gedrag te stoppen en tot rust te komen.
Een time-out vind ik een onnodig harde opvoedstrategie. Het geeft de boodschap dat het kind er niet mag zijn. Vaak zelfs letterlijk. We zetten het kind weg op de gang of op de trap, weg van de veiligheid en geborgenheid van het gezin.

Ga eens terug naar je eigen jeugd? Heb je zelf weleens op de trap gezeten? Ben je weleens naar je kamer gestuurd met de woorden: ‘Ga maar eens even nadenken over wat je gedaan hebt!’? Had het effect?

Waarschijnlijk wel, voor dat moment. Ging je ook echt nadenken over wat je gedaan had, of werd je juist boos op je ouders, vond je het onrechtvaardig of voelde je je buitengesloten of niet gehoord of gezien in je bedoelingen?

Een time-out heeft effect, want het geeft macht aan de ouder. Ik vraag me af of het een effect is wat we zouden moeten willen. Voor mij stamt het ook uit een ander tijdperk. In de jaren ’50 moest er een land opgebouwd worden, er heerste een ‘niet lullen, maar poetsen’-mentaliteit en je had respect voor gezag. Echter, hoeveel respect had datzelfde gezag voor jou als kind?

Zachte kracht
Vanuit mijn hobby – ik houd inmiddels 20 jaar Noorse Fjordenpaarden, van die gele paardjes met rechtopstaande manen – herken ik veel van de time in/out discussie.

Aan het begin van mijn paardrijdcarrière op de manege hoorde ik vooral: ‘Geef eens een duidelijkere hulp, por eens wat harder met je hakken in die ribben, ze zijn niet van suiker!’ Of: ‘Als hij niet doet wat je zegt, moet je hem een tik geven met de zweep, het paard moet wel luisteren.’

Gelukkig waren mijn eigen fjorden standvastig en hoe harder ik mijn best deed om mijn macht op bovenstaande manier in de praktijk te brengen, hoe koppiger en ontevredener mijn paarden leken.

Inmiddels ben ik heel wat inzichten wijzer en is deze manier van werken in de prullenbak beland. Ik wil werken in dialoog, met zowel dier als mens, met ruimte en respect voor elkaars gedachten, emoties en gevoelens.

Zachte kracht.
Ik ben ervan overtuigd dat dat de sleutel is tot succes, voor zowel dier als mens, groot of klein.

5 Reacties op “Moppers”

  1. Wowe wat ongelofelijk mooi zo trots op jouw als rots in de branding voor je nanny kinderen

    Wat een respect had ik al voor je en nu schrijf je het gewoon op

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *