De eerste schooldag – geschreven door Myrte van Gurp

Erwin van LunNanny BlogPlaats een Reactie

In het zuidelijke gedeelte van het land mochten we er deze week weer aan geloven; de scholen zijn maandag begonnen. Voor ons een spannende tijd met zoon 1 die in groep 3 en zoon 2 die in groep 1 is gestart.

Vorige week dacht ik het goed aan te pakken door het woord school al weer eens te laten vallen en te benoemen over hoeveel nachtjes ze weer naar de juffen zouden gaan. We hebben de klassenindeling er nog eens bij gepakt en alle namen van de klasgenootjes opgenoemd. Nieuwe bekers en trommels werden gewoon al 4 dagen van te voren aangeschaft en op zaterdagochtend vroeg zaten we om 07.50u al bij de populaire kapper die om 08.00u open ging. Voor twee fris geknipte hoofdjes. De kapper bevindt zich tegenover school en dus wierpen we ook nog eens heel pedagogisch al een blik op het plein. “ Er is niks veranderd” constateerde de oudste. De middelste keek wat stilletjes door de poort. Misschien had ik het toen al moeten zien.

Op zondagavond hadden we een etentje en ondanks mijn strakke planning en mijn voornemen ze echt op tijd in bed te stoppen, liepen we een beetje uit. Een klein beetje maar en ze vielen in slaap als rozen. Op maandagochtend sliepen ze voor het eerst in die zes weken eens uit en hebben we ze maar wakker gemaakt. De oppas voor de jongste kwam om 08.00u zodat wij genoeg tijd hadden om in de 15 minuten inloop onze twee jongens naar school toe te brengen en even de tijd voor ze te nemen in hun nieuwe groepen.

We brachten eerst de jongste weg. Hij stapte naar binnen en vroeg meteen aan de juf waarom ze wat speelgoed had neergezet in de kring. Dat begon goed, vonden wij. Hij mocht kiezen waar hij mee wilde gaan spelen en ik vertelde nog snel tegen de juf dat hij een bril heeft en die nog wel eens overal wil neer gooien als hij hem zat is (lees: dat ding moet terug mee naar huis en het liefst heel). Toen was het tijd voor afscheid. Mijn lieve mannetje slikte een grote snik weg. Zijn mondje trok even en zijn lip trilde maar toch zei hij dapper; dag mama! Nog een dikke kus en mijn kind brak in 1000 stukjes. Shit. Totaal niet verwacht bij hem. Maar ook helemaal niet zo bij stil gestaan. Bij de oudste is altijd alles nieuw en misschien waren we nu ook wel teveel met zijn “ naar groep 3 gaan” bezig geweest. Was hierdoor de grote stap voor kind 2 ondergesneeuwd?

Manlief ging alvast met de oudste naar zijn klas, zodat ik nog even kon blijven. Maar ik wist dat blijven niets ging oplossen. De rij met nieuwe kinderen bij de juf werd groter en ik zag geen kans hem bij haar op schoot te wippen. Een bezoek aan de poppenhoek op zolder bracht wat lucht en ik beloofde nog door het raam te zwaaien. Toen ik dat deed zag ik zijn sippe snuitje en dat hij zich heel groot probeerde te houden. Ach mijn kindje. In de auto brak ik toen ook in stukjes. Wat kan je hart toch zeer doen van dit soort kleine-mensen-dingen.

De hele dag was ik wat van de leg, keek ik Lady Di-docu’s en presteerde verder niet zoveel. Wel keek ik vaak op de klok en liep ik om 14.00u al een rondje rondom school. Veel te vroeg stond ik voor de poort (met gelukkig nog een aantal andere moeders en vaders) en daar zag ik hem buiten spelen. Of nou ja, spelen, hij liep wat rond en vroeg toen aan de juf of het al tijd was. Toen kreeg hij mij in de smiezen. Weer zag ik hoe hij zich groot hield en zwaaide. Ik zwaaide blij terug en gebaarde dat ik op hem aan het wachten was.
Gelaten kwam hij even later uit school. De juf had het druk met afscheid nemen maar vertelde even dat het goed was gegaan tot hij zijn grote broer zag. En dat hij daarna nog twee keer naar de klas van zoon 1 was gerend om een knuffel. (“ja, vertelde die later, “zat ik net aan Reken Zeker, stond hij er weer, tja toen heb ik hem maar weer even getroost”)

Op de terugweg was hij stilletjes en zei alleen met een hese stem: “ Mama? Ik miste je zo erg. Het duurde veel te lang”. KRAK. Nu was mijn hart echt doormidden en ik begreep maar niet van mezelf hoe ik zo stom had kunnen zijn om hem zonder enig wennen meteen een hele dag naar school te brengen. Misschien omdat we hem niet zo vaak horen en hij altijd lekker mee lijkt te gaan met de groep. Of een verkeerde inschatting. Duidelijk was dat dit een aanpassing nodig had.

Dus. Vandaag met behulp van oma (oppas en mentale steun hierin) een halve dag gegaan. Een kort dagje, zoals hij het zelf noemde. In de auto smeekte hij nog of hij alsjeblieft niet hoefde te gaan. We moeten er even doorheen. Even flink zijn, over een week is hij vast wat meer gewend en overvalt het hem allemaal niet meer zo.

De rest van de week mijn eigen schema aangepast. Afspraken verzet, ruimte gemaakt in de middagen zodat hij gewoon naar huis kan na een kort dagje school. Zodat we samen kunnen gaan wennen aan het schoolse bestaan voor mijn kind.

“Nu ben ik nooit meer vrij” zei hij vanavond tijdens het eten melancholisch.
“ oh, daar wen je wel aan hoor” zei onze schoolexpert van 6. “ soms ga je gewoon nog een keer naar de wc en even kijken wat er op de gang te doen is. Of denk je in je hoofd aan het strand, lekker met je voeten in de zee.” “Of je gaat naar de wc en denkt daar aan de zee!” riep de kleine dappere, “oh nee daar stinkt het naar poep, dan kan je niet denken!” en hij kreeg de slappe lach. Het kinderleed was alweer vervangen door grapjes over poep. Altijd goed om een zware dag te klaren. Dat mannetje komt er wel! En ik ook.

Goed kijken naar je kind en wat het nodig heeft, geef ik altijd als advies. En vandaag gaf ik dat advies maar eens aan mezelf!

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *